تو دلم رخت میشورن.

هم دلم یه هدیهب دیگه از خدا میخوام

هم با این اوضاع گندِ اخلاقی تو جامعه از عاقبتش میترسم ...

هم میخوام تو مسیری که هستم بمونم و درجا نزنم تا روزی که نذر و نیتش رو کردم ... هم از دستاندازهاش میترسم ...

یه شورش اساسی لازم دارم علیه این همه دلشوره

این سلولهای چاق و غالب

قراره کجای سرنوشت ما باشن؟

قراره ما رو کجا ببرن ...

این آدم ضعیف و پرادعا

که یه سلول مسیر زندگیش رو تعیین و عوض میکنه

امروز پر از سواله و امیدوارم فردا پر از حسرت نباشه ...

تو دنیای موازی من همون بار دوم صحبتهامون بهت جواب مثبت دادم. دو سال کلنجار نرفتم باهات و آخر سر یه چیز بچه گانه همه چیز به هم نخورده. من حسرت دستهات و با تو بیرون رفتن و حرف زدن رو ندارم. حسرت اینکه پدر مهربون دخترم باشی رو ندارم. حسرت سفر رفتن، کتاب خوندنت و گوش دادن بهش، حسرت داشتن فامیل و خیلی چیزهای دیگه ...تو دنیای موازی من شبها خواب سفر خانوادگیت و نمیبینم و با خودم نمیگم کاش الان من جای اون زن تو ماشینت بودم ...